David Vivian

Lang geleden formuleerde een Griekse filosoof genaamd Zeno van Elea (circa 490-430 v.Chr.) een paradox. Om een ​​bestemming te bereiken, merkte hij op, moet je eerst de helft van de afstand afleggen. Als je die afstand vervolgens halveert en doorgaat met het halveren van de eerder afgelegde afstand, blijf je vooruitgaan, maar (denk er eens over na) bereik je nooit je bestemming. Doet dat je ergens aan denken? Wat dacht je van de zoektocht van een audiofiel naar het ultieme audiosysteem en de wet van de afnemende meeropbrengst? Die eindeloze reis die steeds grotere bedragen vereist om steeds kleinere stappen te zetten, waarbij de bestemming vaag aan de horizon zweeft in plaats van een concreet eindpunt. Sommigen zouden het natuurlijk niet anders willen. De reis zelf is het plezier. Anderen, wellicht van een meer pragmatische aard, zouden kunnen besluiten op een bepaald punt de afslag te nemen en met een definitieve klap aan te komen, waarbij ze niets meer wensen dan hun gekozen, eeuwige systeem. Dit wordt soms de ‘uitgangsfase’, de ‘eindspel’-optie of misschien een ‘aankomst’ genoemd, die door de doorgewinterden wordt beschouwd als niets meer dan een gemakkelijke uitweg voor de terminaal vermoeiden.

..........

..........

Of het nu de scherpe aanwezigheid van Stevie Wonders mondharmonica is of de heldere, warme en weelderige tonen van Steve Laury's akoestische gitaar, de timing is perfect, de muziek klopt, wat een groter gevoel van diepte en subtiliteit geeft aan een luisterervaring die gekenmerkt wordt door meer scherpte, precisie en resolutie. Alles is helder in de best mogelijke zin: echte muziek met een verrassende levendigheid en autoriteit. Prachtig melodieuze bas, moeiteloze dynamische wisselingen, een perfect afgestemd middengebied en kristalheldere verstaanbaarheid. Ja, daar kan ik wel mee leven. Punt.

Conclusie

Er is een kanttekening. Slechte, gecomprimeerde opnames worden getoond voor wat ze werkelijk zijn. Deze mate van transparantie werkt twee kanten op. In plaats van ze onbeluisterbaar te maken, wordt al het goede dat er is, en vooral in de uitvoering, net zo objectief blootgelegd om van te genieten. Het is deze ongepolijste en volstrekt samenhangende weergave van de muzikale uitvoerende kunsten die zo consistent lonend, zo niet-vermoeiend en zo zeldzaam is. De audiofielen zullen het er misschien nooit over eens zijn, maar dit is een ultieme speaker om voor te sterven.